Que vié de morir-se lo professor Xavier Ravier. Cercaire occitan (obrèr de l’Atlas linguistique de la Gascogne), etnològ gascon, bigordan de Labatut. Aqueth òmi qui, au derà deus sons tribalhs universitaris e de las suas publicacions, avó l’aubir de hidar tots lo son hons non encòra publicat a la collectivitat, autorizant atau un avier de publicacions emparat sus lo son prètzhèit.
Lhèu mes pòc coneishut qu’ei lo poèta occitan. Que pausam ací un tèxte sué, causit dens lo recuelh “Paraulas entà tròç de prima” (Messatges – 1953). Adishatz professor Ravier.
Quan lo nòste pas auja marcat aquera plana quan nòst’ombra auja vestit las erbas quan nòste crit auja hèit lhevar la saunejada deus auseths que seram ja partits d’aqueths endrets de l’inocéncia. Aus pòts de quin encantaire ei gahada la bugada verda de l’aventura de nòstes dias shens istòria ?
Tintas 
Qu’ei superbe ! Joan Lois, qu’avem la possibilitat de tornar trapar lo libe ? Qu’i j-ei de quauques parts ? A Labatut… pas arren… cresi que seré l’escasença de quilhar un buste dap poesia per aquiu…. Non ? Anem ! (Entà Filadelfa qu’ei heit….)
M'agradaM'agrada