Volada

Cantèrs deu gave
Corren las aigas a capvath
Neus pressadas de trobar la mar
De s’anar esperlongar a las tesseiras
Avalint e distància e temps

Eth qu’ei aquiu immobil
Sus ua pata calhat
A l’espèra deu moment quan
Tot sia tornat propici
A la soa existéncia

Irrupcion
ua hregada
Que desplega sas alas
S’empara e’s lança
Bèc en punta henent l’espaci

Que lo gaiti a partir en magestat
Engravat ens mens desordis
Demorant aquiu calhat
Lo gèsto de tu
Qui’m tornarà a la vita

Eth Viscòs vist deth Salhet enlà – Foto JLL

Envol

Berges du gave
Les eaux dévalent
Neiges tendues vers la mer
Vers ces grèves où s’étaler
Abolissant distance et temps

Lui est là immobile
Sur une patte figé
Dans l’attente du moment où
Tout sera redevenu propice
A son existence


Irruption
un bruissement
Il déploie ses ailes
Un appui il s’élance
Bec pointé déchirant l’espace

Je le regarde partir majestueux
entravé par mes désordres
Attendant là figé
Ce geste que tu auras
Et qui me rendra à la vie

Publicat per Lavit Joan Loís

Autor occitan

Deixa un comentari