Cantèrs deu gave
Corren las aigas a capvath
Neus pressadas de trobar la mar
De s’anar esperlongar a las tesseiras
Avalint e distància e temps
Eth qu’ei aquiu immobil
Sus ua pata calhat
A l’espèra deu moment quan
Tot sia tornat propici
A la soa existéncia
Irrupcion
ua hregada
Que desplega sas alas
S’empara e’s lança
Bèc en punta henent l’espaci
Que lo gaiti a partir en magestat
Engravat ens mens desordis
Demorant aquiu calhat
Lo gèsto de tu
Qui’m tornarà a la vita
Eth Viscòs vist deth Salhet enlà – Foto JLL
Envol
Berges du gave Les eaux dévalent Neiges tendues vers la mer Vers ces grèves où s’étaler Abolissant distance et temps
Lui est là immobile Sur une patte figé Dans l’attente du moment où Tout sera redevenu propice A son existence
Irruption un bruissement Il déploie ses ailes Un appui il s’élance Bec pointé déchirant l’espace
Je le regarde partir majestueux entravé par mes désordres Attendant là figé Ce geste que tu auras Et qui me rendra à la vie