somejant lo havorèr
gran cran de peira bruta
lo malh que’s tiba a l’argueit
deu hred e de la nevada
un vent hòu, lop de la neu,
qu’escoba la huelhada
apuish, prestida d’ivèrn,
la balaguèra hiula
herit e shens amira
shens lòc on logar mons braç
que torni la on per un bèth dia
lo ton arríder e’m de ahidas
Joan Loís Lavit
Ompra,
que s'ei pausat eth ausèth negre
sus era branca deth casso toat.
A pas menuts, un só hered
qu'aubreish ua flor estadida.
Arremolaires, eths passaires de mots qu'agusan eths cotèths
Occitania, ès auta causa qu'un mot saunejat ?
Endarrerits e uglaires que's lhèvan eths òmis cècs
Occitania, ès auta causa qu'un crit escanat ?
Der'escurada, eth lambre qu'aplega calhaus muts
Occitania, ès auta causa qu'ua esquela en pè deth gigant ?
Ua man que vòla traucant eras paginas blancas d'un libe a escríver,
Hadas de carmin que dessenhan signes de papèr
Occitania, e serés auta causa qu'ua istòria vielha ?
Ua votz qu'amassa eras paraulas perdudas
Occitania, e serés ua canta ?
Sabbat – Peir Lavit
Lutz
Sus ua espatla
Ua man que's pausa
Cinc sens que's desvelhan
Ena boca aubrida.
Occitania, e serés ua hemna a cossirar ?
Tresià Pambrun
Tintas 